De stand

De straten waren leeg en de café’s zaten vol. Heel veel ambiance voor een al bij al matige match. Zowel Boca als River moést de match winnen, al kon geen van de twee het verschil maken.  De superclásico eindigde in 1-1.

Tot zover het sportnieuws. Ander nieuws volgt snel. Het is redelijk druk op het werk, en er moeten nog stageverslagen geschreven worden,…

Oorlog!

Morgen zal ik voor één dag in oorlogsgebied wonen. De spanning is nu al met een scherp mes te snijden. Om 15u  spelen La Boca juniors tegen aartsrivaal River Plate. Tickets voor deze derby leken onvindbaar, tot mijn huisbaas -die volgens mij bij de maffia zit- het onmogelijke voor elkaar kreeg. Hij had tickets voor maar 500 Peso (€100, de euro staat hoog). Een koopje. Ik sluit me dus morgen aan bij het verzet en volg de match in het café op de hoek.

Alfonsín

“Raúl querido, el pueblo está contigo! –beste Raúl, het volk is met u – Olé olé olé ola!” het leek wel een voetbalwedstrijd. De Raúl waar het Argentijnse volk gisteren voor zong was nochtans geen voetballer. Raúl Alfonsin was de man die de democratie in Argentinië weer herstelde in 1983 na de militaire junta. De ex-president stierf dinsdagavond aan longkanker en lag opgebaard in het nationaal congres, twee blokken hiervandaan. Gisteren en eergisteren zag ik van op mijn balkon half Argentinië voorbijkomen om een laatste groet te brengen aan de man die ‘de vader van de democratie’ genoemd wordt. Drie Argentijnse vriendinnen hadden zes uur lang aangeschoven om Alfonsín te kunnen groeten. De hele nacht schoven mensen nog aan. Gisterenmiddag werd de kist na een plechtige ceremonie overgebracht naar de kerk voor de begrafenis. Dat zorgde voor een paar spectaculaire beelden.

 

 

Foto’s

De  foto’s van Patagonia staan op Flickr. Klik op de foto’s hiernaast, of hier om de diashow te zien.

Morgen herdenkt Argentina de Falklandoorlog, en ik heb congé payé! Olé!

Natuurgeweld

Onder het moto ‘Zolang ze er nog zijn, moet ik er van profiteren’ ging ik naar de gletsjers in El Calafate kijken. Very impressive, dat wel. Zoveel natuurgeweld van zo dichtbij. En toch… Na de zoveelste ‘view’ op de gletsjer begon ik lichtjes te geeuwen. Tegen het einde van de dag verveelde ik me ronduit stierlijk. Ik kan er niet aan doen, maar die wondermooie natuur verveelt me nu eenmaal snel.

Ik had het misschien wel een beetje zelf gezocht. Op aanraden van mijn jeugdherberg was ik op de bus gestapt die een trip rond de gletsjer compleet met boottocht en gids beloofde. Het leek mij wel een goed idee. Zo’n gids kan ik niet missen als ik alleen op pad ben. Ik heb namelijk helemaal geen oriëntatievermogen, en wilde niet riskeren verloren te lopen op die gletsjer. Maar, zoals waarschijnlijk te verwachten viel, was de gemiddelde leeftijd op de bus en flink stuk boven de pensioenleeftijd. Allemaal vriendelijk mensen, daar niet van, maar hun tempo lag een beetje lager dan dat van mij. De meesten hadden wel een paar minuten nodig om in en uit de bus te stappen, dus was er tijdens de stops ook voldoende tijd voorzien om het hele landschap te bewonderen. Wat moet een mens met al die tijd, vroeg ik me af. Hoe ‘bewonder’ je een natuurwonder? Bij mij ging dat ongeveer zo: Ik stap uit de bus en zie een gletsjer. Wauw, dat is mooi, denk ik. Ferm. Effenaf. Ik maak een foto. En maak er nog één, om zeker te zijn. En dan weet ik al niet meer welke houding ik mezelf moet geven. Moet ik met open mond blijven kijken? Moet ik laten blijken dat dit één van de mooiste dingen is die ik in heel mijn leven heb gezien? En hoe doe ik dat dan? Misschien kan ik applaudisseren? Ik zal nog een foto maken, ik ben hier nu toch. Als ik even wacht zie ik misschien wel brokken naar beneden vallen, denk ik. Niet dus, dat smelten van de gletsjers gaat dan toch niet zo snel als iedereen wel beweert. Een paar honderden foto’s later heb ik het echt wel gezien, maar ik zit natuurlijk vast aan het schema van de dagtrippers. Als we eindelijk terug op de bus zitten, vraag ik de chauffeur mij af te zetten in het centrum van El Calafate. Misschien valt daar wat meer te beleven. Ook al niet. El Calafate-city blijkt één grote souvenirwinkel te zijn. De prijzen zijn er gemiddeld vier keer duurder dan in Buenos Aires en iedereen spreekt er, in tegenstelling tot Buenos Aires, Engels.

 Veel vroeger dan gepland besluit ik om El Calafate voor gezien te houden en naar Bariloche te reizen. De bus vertrekt pas ’s avonds dus moet mezelf nog een hele dag zien bezig te houden. Om de tijd te doden ga ik paardrijden. Een echte gaucho rijdt met me mee. Een interessante rit, met wederom wondermooie landschappen. Veel tijd om rond te kijken heb ik deze keer niet, want ik moet dat paard onder controle zien te houden. Patito, zoals het beest heet, weigert namelijk al mijn bevelen op te volgen en doet gewoon zijn eigen zin. Alleen naar Luis, ‘el gaucho’ luistert hij. Luis leert me onderweg ook het verschil tussen gaucho’s en cowboys. “Heb je wel eens goed gekeken naar de broeken van cowboys”, vraagt hij. “Die zijn heel erg strak. En dat op een paard. Ik wil niet weten wat dat geeft daar vanonder.”

“Hola Nele, wanna go with me to Chile?” stuurde mijn Duitse flatmate, “Yeah, sure” schreef ik terug. En zo was in opeens in Chili.  Helemaal suf van de lange busuren en loom van de begeleide wandelingen, zochten we iets wild om te doen. Actie, dat was wat we nodig hadden. Wildwaterraften, dat leek ons wel iets. Eerst hijs je jezelf in een soort van duikerspak, daarover trek je een veiligheidsvest en op je kop zet je een helm. De Flair zou het fashion-gewijs totaal onverantwoord vinden om je zo in het openbaar te vertonen. Maar in die outfit daal je de berg af met je peddel in de hand, op naar de raft. De eerste meters op het water zijn nog rustig, en de instructies worden nog eens herhaald. Als er ‘Foward’ geroepen wordt peddel je zo snel je kan vooruit, bij ‘Backward’ doe je vanzelfsprekend hetzelfde maar dan achteruit. Bij ‘Everybody down’ gooi je jezelf in de boot en doe je je best er niet uit te vallen. Zo simpel is raften. Carina en ik –in for something wild- stelden ons kandidaat om vooraan in de boot te gaan zitten. Tijdens de eerste stroomversnelling, waarbij we gekrijst en gelachen en gegierd hebben zoals enkel meisjes dat kunnen, waren wij als enigen in de boot al helemaal nat. Als gekken hebben we de rest van de rit geroeid, hoe sneller, hoe wilder, hoe liever. Pedro, een Mexicaan die met een kano meevoer als veiligheidsman, vond dat we nog niet nat genoeg waren en zei dat hij ons op Pisco Sour zou trakteren als we tijdens de volgende stroomversnelling uit de boot sprongen. Veel meer was er niet voor nodig, en even later dobberden we tussen de golven met een gigantische vulkaan op de achtergrond. Terwijl de zon mijn neus verbrandde was het enige dat ik kon denken: dit wil ik nooit meer vergeten. Carina zei me achteraf dat ze af en toe haar ogen had dichtgeknepen, in de hoop dat ze zo het beeld beter zou kunnen onthouden.

 

 

On the road

Een kleine roadmovie van mijn reis naar Patagonia.

The Road waarvan sprake is: van Buenos Aires naar El Calafate /van El Calafate via Rio Gallegos naar Bariloche /van Bariloche naar Puerto Varas (Chili) /van Puerto Varas naar Castro (op het eiland Chiloé in Chili) / van Castro via Puerto Mont naar Bariloche en van Bariloche naar Buenos Aires. Dat is een hele lange weg, maar wat Darwin kan, kan ik ook!

Out of office

De volgende tien dagen ben ik niet in Buenos Aires, ik ben hier:

Diegenen die niet kunnen wachten tot ik zelf foto’s van de gletchers heb gemaakt, kunnen zich ondertussen in stilte bezig houden met de foto’s van congresso en plaza de mayo.